เรื่องสั้นที่ต้องแต่งสำหรับวิชาสังคมและภาษาไทยเมื่อสองปีก่อน

โดยเกี่ยวข้องกับโครงงานเรื่อง"ข้าวกับการแย่งชิงทรัพสินธ์ทางปัญญา"

 

ส่งให้ครูแล้วแต่ก็ไม่มีคำคอมเม้นต์ใดๆกลับมา

ฉะนั้นก็เอามันมาลงบล๊อกเนี่ยแหละ เปิดให้ทุกคนได้อ่านกันให้หมดเลย

 

คำเตือนคือ เหตุการณ์ ตัวละคร ทุกอย่างในเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สมมุติขึ้นมาหมดค่ะ

..............................................................................................................

 

 

 

 

เสียงของล้อรถบรรทุกที่กระตุกเป็นระยะกับพื้นถนนปนกรวดหินทำให้ฉันไม่สามารถนอนต่อได้  

มันน่าแปลกใจอยู่เหมือนกันที่นักวิจัยชาวอเมริกันผู้มีชีวิตที่สุขสบาย ต้องยอมนั่งรถโกโรโกโสนี่มาที่ประเทศด้อยพัฒนาอย่างประเทศไทยนี้ หากไม่ใช่เพราะเงินรางวัลขนาดใหญ่ที่หัวหน้าคณะวิจัยของฉันตั้งไว้ถึงหลายแสนดอลลาห์ ฉันก็ไม่มาหรอก

ไม่กี่ปีที่ผ่านมา เกิดโรคระบาดในชุมชนแห่งหนึ่ง ไม่มีใครรู้สาเหตุที่มาของโรคนั้น ผู้ป่วยทุกรายไม่ว่าจะเป็นเด็ก, ผู้ใหญ่ หรือคนแก่ เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของพวกเขามีสิ่งแปลกปลอมปนเปื้อนอยู่ในเลือด ทำให้เลือดนั้นเปลี่ยนสภาพเป็นเลือดพิษแทน รัฐบาลสหัรฐฯพยายามปกปิดเรื่องโรคเลือดพิษนี่ไม่ให้แพร่งพรายสู่สาธารณะชน และได้ขอความช่วยเหลือจากสถาบันวิจัยที่ฉันทำงานอยู่ให้เสาะหายารักษาโรคให้ได้

เพื่อเป็นการสร้างแรกผลักดันให้กับนักวิจัยทุกคน จึงมีการตั้งเงินรางวัลสำหรับผู้ที่สามารถผลิตยารักษาโรคนี้ได้ ฉันกับเพื่อนร่วมงาน อัลเบิร์ต ก็ร่วมงานวิจัยนี้ด้วย พวกเราพยายามหายารักษาโรคมาตลอดและมาลงเอยที่การสกัดยาจากสมุนไพร

แต่ว่าสมุนไพรที่อยู่ในประเทศของเรานั้นน้อยเกินไป เราจึงออกตามหาพืชสมุนไพรจากดินแดนอื่นๆ โดยเฉพาะแถบทวีปเอเชียที่ว่ากันว่ามีสมุนไพรที่มากมายนับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นประเทศจีนหรืออินเดียซึ่งเราได้ไปทำการวิจัยมาแล้ว ผลคืออัลเบิร์ตได้ยินมาว่าประเทศไทยมีสมุนไพรสรรพคุณใกล้เคียงกับที่เราตามหานั้นคือ ดอกจันทร์กระจ่าง เป็นดอกไม้ป่าสงวนที่มีถิ่นฐานอยู่ในป่าของเชียงราย

เพราะฉะนั้น ในการที่เราเข้าไปที่ศูนย์วิจัยที่เชียงใหม่เพื่อการวิจัยการขยายพันธุ์และสกัดยาของดอกจันทร์กระจ่างนี้ ก็เพื่อเงินรางวัลและเกียรติคุณเมื่อเราเอาผลงานกลับประเทศเท่านั้น

 

 

 

นี่คือคุณเคท วิลสัน กับ คุณอัลเบิร์ต ฮันเตอร์ จากสถาบันวิจัยของอเมริกา”  

ลุงชุมของเราได้แนะนำนักวิจัยฝรั่งสองคนนั้นกับหัวหน้าหมู่บ้านพวกผม ผมเบะปากไม่ชอบใจสองคนนั้นซะเลย “ลุงชุม ฝรั่งสองคนนั้นเข้ามาทำอะไรเนี่ย?”

“สองคนนี้เป็นักวิจัยจากอเมริกา เขาจะเข้ามาช่วยเราขยายพันธุ์ดอกไม้ที่เราปลูกกันไว้นี่แหละ ไอ้ยอด อยู่ต่อหน้าเขาเอ็งก็ทำตัวดีๆหน่อย”

“เข้ามาขยายพันธุ์งั้นหรอ? เข้ามาขโมยมากกว่ามั้ง” ผมพูดประชด “ลุงไม่เห็นข่าวหรอ ว่าพวกฝรั่งที่เข้ามาบอกว่าจะมาทำงานวิจัยเอย รวมมือค้าขายเอย ขอเช่าที่เอย มันมาขโมยเอาไปเป็นของตัวเองทั้งนั้นแหละลุง”

“บ่ะ! เอ็งจะไปไหนก็ไป” ลุงชุมปัดมือไล่ผม “เคราะห์ดีของเอ็งนะที่พวกเขาฟังเอ็งพูดไม่รู้เรื่อง ลุงจะคุยกับเขาต่อแล้ว” ผมยักไหล่แล้วรีบเดินไปหาเพื่อนๆที่มายืนดูพวกฝรั่งกันใหญ่

ถึงผมจะเป็นเด็กบ้านนอกก็จริง แต่ผมก็อ่านหนังสือพิมพ์เป็นนะ

ขนาดต้นเปล้าน้อยที่เป็นของเราแท้ๆ ถูกพวกชาวต่างชาติพวกนั้นเข้ามาอ้างว่าจะทำการสกัดยาจึงเข้ามาขอความร่วมมือกับเราร่วมกัน แต่สุดท้ายพอการสกัดยาสำเร็จแล้วพวกมันก็ชุบมื